Ik gaat me de pleuris lopen

Tot vorige week was 12 april 2015 een gewone dag. Net zo gewoon als laten we zeggen 10 maart of 25 juni. Niks bijzonders. Niks aan de hand. Tot vorige week dus. Die gedenkwaardige vrijdagmiddag dat ik op de ‘bevestigen’-knop drukte en mijn inschrijving voor de Marathon van Rotterdam 2015 een feit was.

Wat vooraf ging. Een tijdje geleden las ik op de Facebook pagina van Runner’s World over de mogelijkheid om je in te schrijven voor het Dreamteam 2015. Onder leiding van Rob Veer himself toewerken naar de Marathon van Rotterdam 2015. Dat wilde ik ook wel! Aangemeld dus. Op 13 november zouden de gelukkigen bekend gemaakt worden. Helaas bleek ik niet één van de vier mazzelaars. Jammer, jammer, jammer. Dan maar geen Marathon van Rotterdam. Dacht ik. Want die marathon bleef in mijn hoofd zitten; het marathonvirus had kennelijk toegeslagen en de marathon zat onder mijn huid. Natuurlijk had ik in het kader van de voorpret de website van de marathon al wel een beetje verkend en gezien dat het Early Birdtarief op 14 november afliep. Dus ja, na wat vijven en zessen en overleg met mijn lief zat er, voor ik het wist, een ‘Hiermee-bevestigen-wij-jouw-inschrijving-voor-de-Marathon-Rotterdam’-mailtje in mijn mailbox en ga ik dus op mijn 45e voor het eerst van mijn leven een marathon lopen. Wie had dat een paar jaar geleden, toen ik al moe was na 1 minuut hardlopen, durven denken. Ikzelf in ieder geval niet.

En sindsdien zit mijn hoofd vol met vragen. Waar ben ik aan begonnen? Hoeveel weken heb ik nog? Tweeënveertigkilometerenhonderdvijfennegentigmeter is best ver. Wat is een goed schema om me voor te bereiden? Wat als dat pijntje dat ik sinds een week onder mijn voet heb, het begin van een vervelende blessure blijkt te zijn? Een marathon begin april betekent veel trainen in de winter. Was dat nou wel zo slim? Vragen, vragen, vragen.

Maar ondertussen heb ik er wel enorm veel zin in! Maandag start op mijn werk toevallig (nou ja, toeval bestaat niet, zegt mijn vrouw altijd) een loopclinic voor gevorderden. En ik ben tegen die tijd ‘al drie jaar een hardloper’, met drie Damlopen en drie halve marathons op zijn naam. Weliswaar geen tijden waar je stijl van achterover slaat en zéker niet altijd even succesvol, maar toch. Uitlopen van een marathon zou na drie jaar hardlopen moeten lukken. En het web staat vol schema’s. Daar moet vast wel iets tussen zitten. En anders heb ik nog een plank vol boeken en Runner’s World nummers en -specials met de nodige tips en trucks. En ik heb nog een kleine vijf maanden. En goede vriend Bert blijkt zich ook ingeschreven te hebben. Weliswaar is hij een veel sneller en ervarener loper dan ik, maar het is leuk om hem in ieder geval voor de start en na de finish even te zien.

De print van het parcours hangt inmiddels aan de muur. Voor mijn 8-jarige dochter ben ik nu al een held dat ik het überhaupt probeer. Nog 140 dagen te gaan. Lee Towers here I come! Countdown starts…NOW!

2 gedachten over “Ik gaat me de pleuris lopen”

Geef een reactie