Mijn eerste Vondelparkloop, een sfeerimpressie

Op 19 januari was het zover; mijn eerste Vondelparkloop. In de dagen voor de loop was het nog even spannend of de weergoden ons goed gezind zouden zijn (kans op regen), maar op de dag zelf was het heerlijk hardloopweer. Droog, weinig wind en temperaturen ruim boven nul. ’s Morgens scheen de zon zelfs nog. Later werd het bewolkt maar ach, who cares! Het was droog! Ideaal hardloopweertje dus. Ik had mij ingeschreven voor de 10 km., waarvan de start om 13.00 uur was. Ik was lekker op tijd van huis gegaan en met de bus kwam ik na ruim een uur aan op het Leidseplein. Ik had tijd genoeg (lees ik was veel te vroeg), want voor de zekerheid had ik een bus eerder genomen. Ik hou er niet van om te stressen en met het verkeer weet je het maar nooit. Op weg naar het Stayokay hotel (de uitvalsbasis voor die dag) nog even bij de Asics-store naar binnen gelopen. Wat is dat toch een snoepwinkel en met de aankondiging dat het ‘Sale’ was, is het lastig om er zomaar voorbij te lopen. Alhoewel de aanbiedingen leuk waren heb ik uiteindelijk niets gekocht; kleding heb ik vooralsnog voldoende. Wat ik wel nodig heb is een paar nieuwe schoenen, maar daarvoor ga ik binnenkort wel terug op een moment dat ik alle tijd heb.

Op weg naar het Stayokay hotel dus. Volgens Google maps vlakbij en na 2 minuten lopen arriveerde ik. Direct viel mij de gemoedelijke en relaxte sfeer op die je eigenlijk bij alle loopevenementen ervaart. Voor het hotel was het een gezellige drukte van lopers van andere afstanden die al klaar waren, lopers die voor de 10 km. kwamen, supporters en ook nog wat gasten van het hotel. Verder diverse standjes: warme- en koude dranken, erwtensoep, startbewijzen en EHBO. Binnen een minuut had ik mijn startnummer en een setje veiligheidsspelden (ik was mijn BibBits vergeten…).

Startnummer, met speldjes…

Op naar binnen. Je kon gebruik maken van de faciliteiten van het hotel: toiletten, douches en gratis koffie/thee. Overigens waren buiten ook nog de nodige toiletfaciliteiten bijgeplaatst. Ook waren de hal en een paar aangrenzende ruimtes (normaal o.a. de ontbijtzaal vermoed ik) leeggeruimd met tafels langs de kant, zodat je je daar lekker binnen om kon kleden. Een sympathieke medewerker van het hotel liep continu rond om te zorgen dat alles netjes bleef. Top! Er was geen bewaakte tassenbewaarplek, maar die heb ik niet gemist. Je kon je tas achterlaten op of onder de tafels en lopers onder elkaar blijven van elkaars spullen af; wat een verademing!

Na het omkleden even naar buiten gelopen om te kijken waar ik straks moest starten. Het hotel ligt aan de rand van het Vondelpark, dus ik stapte zo de gezellige drukte in. Omdat de Vondelparkloop kleinschaliger is dan bijv. een Damloop of Marathon van Amsterdam, is het ook allemaal wat overzichtelijker. Bij de start-/finishplek was een aantal lopers zich aan het warmlopen, er werd gerekt en gestrekt en ondertussen was men bezig met de prijsuitreiking van de eerdere lopen. Onder grote media-aandacht maakte een groep vluchtelingen zich ook op voor de 10km. (respect!). Onder het motto ‘We are here’ vragen zij aandacht voor hun situatie. Na het verkennend rondje toch nog maar even naar binnen. Ik krijg het altijd snel warm met lopen, dus ik was niet al te warm gekleed. En bovendien voelde het metaal van de veiligheidspeldjes koud aan op mijn huid. Ik had mijn startnummer opgespeld voordat ik mijn shirt aantrok, zoals bijna iedereen die niet de luxe heeft van een medeloper of familielid die dat even kan doen. En (hoe krijg je het voor elkaar) de twee bovenste spelden zaten, zowel links als rechts, precies op de meest gevoelige plekjes op mijn borstkas. Zou ik mijn shirt uittrekken en dat nog even veranderen? “Nee, te veel gedoe”, vond ik. Had ik dat maar wel gedaan… Ik heb nog zeker vier dagen ‘plezier’ gehad van het feit dat die speldjes ruim 55 minuten langs die gevoelige plekjes hebben geschuurd (weer wat geleerd). Nog even een banaantje en een maïswafel en hup, naar buiten.

Eindelijk was het dan zover. Redelijk vooraan (niet dat ik snel ben, maar ik was lekker op tijd) klonk om 13.00 uur het startschot voor de 10 km, oftewel drie rondjes Vondelpark. En weg waren we. Al gauw werd ik voorbij gestoven door de eerste lopers die weliswaar achter mij gestart waren, maar veel sneller waren dan ik. Dat zou overigens de hele loop zo blijven. Maar daar zit ik niet mee. Ik loop mijn eigen ‘race’ en als ik een mooie tijd neerzet ben ik blij. Omdat in de laatste 2 weken van 2013 en de eerste week van 2014 het lopen er wat bij in was geschoten had ik niet de illusie dat ik een (voor mijn doen) toptijd neer zou zetten. Aan de andere kant: ik voelde mij goed, lekker hardloopweertje en tijdens zo’n loop ga je, opgezweept door medelopers, publiek, spandoeken en de sfeer toch altijd nét even harder, dus wie weet. De eerste ronde ging lekker en de afstand viel mij mee. De vorige keer dat ik het Vondelpark doorkruiste was in de slotfase van de halve marathon van Amsterdam en dan lijkt er geen einde te komen aan dat ↯!#park, maar nu was het genieten.

Na het voltooien van de eerste ronde bleek dat de tijd beter was dan waar ik van tevoren op had gehoopt. Op naar de tweede ronde. Die werd al wat pittiger. Ik liep, zoals gezegd, toch wat sneller dan normaal en tja, dat ga je na een paar kilometer toch merken. Ik merkte dat ik een beetje aan het inzakken was. Tijd om even te focussen op wat anders dan het gevoel. Even goed adem halen (bedankt Bram Bakker) en even aandacht voor de looptechniek (op de voorvoet, passfrequentie) en ja hoor, het ging alweer beter. Daar kwam de drankpost alweer aan. Zou ik een bekertje nemen? Toch maar niet. Ik ben niet zo handig in het al lopend aannemen (en leegdrinken) van zo’n bekertje, dus de dame vriendelijk bedankt en doorgelopen. Echt dorst had ik niet, aandrang krijg ik redelijk snel J en stoppen om het bekertje aan te pakken en leeg te drinken, laat staan om een andere reden, was geen optie. Bovendien had ik van tevoren nog een half bekertje ‘geel spul’ (geen idee wat het was) gedronken en bijtanken is op deze afstand en onder deze weersomstandigheden ook niet echt nodig. Ondertussen werd ik ingehaald door lopers die ik herkende van de start. Die moesten dus al met hun derde rondje bezig zijn (ja dus, bleek later). Redelijk gefocust de tweede ronde afgemaakt en bij de tweede passage stond keurig iemand die mensen de weg wees. Nog een rondje voor lopers van mijn kaliber en de afslag naar de finish voor lopers die er al drie rondes op hadden zitten.

Op naar de derde (en laatste!) ronde. Niet dat ik een hekel heb aan lopen, maar na een dikke 6,5 km. boven je normale tempo begin je het toch wel te voelen. “Volhouden nu, alle gebouwen en bomen die je nu passeert zie je voorlopig niet meer terug.” sprak ik mijzelf toe. Kort daarop werd ik ingehaald door een groepje onder leiding van een pacer met een ballonnetje met ‘55’ erop. OK, die komt van achteren, is dus later gestart dan ik, dus als ik aanhaak finish ik boven de 55 minuten, maar het zal niet heel veel schelen. Als ik meeloop finish ik wellicht geval sneller dan mijn pr van 57:19 min op de 10 km. “Aanhaken dus en maar kijken waar het schip strandt”, besloot ik. Alhoewel ze maar een fractie sneller gingen dan ik, viel het mij niet mee om een tandje bij te zetten en het tempo vol te houden. Tot op iets minder dan 1 km. van de finish kon ik ze bijhouden, maar toen moest ik afhaken. Ik was er bijna en had toch maar mooi geprofiteerd van de het werk van de pacer. In de laatste kilometer was het zaak om het opgebouwde voordeel niet weer teniet te doen door in te zakken, maar door wederom te concentreren op mijn ademhaling, lukte dat aardig.

Een paar minuten later was daar dan ook voor mij eindelijk de afslag naar de finishlijn. Vanaf dat moment toch nog een laatste eindsprint ingezet. Ik weet niet waar die vandaan kwam, maar het zat er blijkbaar nog in. Uiteindelijk gefinisht in 55:42. Mijn snelste tijd op de 10K. ooit; 1:37 min. van mijn oude pr afgesnoept. Dat wist ik overigens nog niet toen ik de finishlijn passeerde. Ik had weliswaar een horloge om, maar die is redelijk nieuw en het is altijd even afwachten hoe nauwkeurig zo’n ding is. Behoorlijk nauwkeurig bleek overigens later; hij gaf 9.99 km. aan, een afwijking van slechts 10 meter op 10 km. Dat vind ik heel netjes, zeker gezien het feit dat ik de startlijn had gemist en mijn horloge dus waarschijnlijk iets te laat had ingedrukt. Zeer tevreden over mijn Tomtom Runner dus, maar daarover in een andere (latere) blog meer.

Rubberen Medaille. Weer eens wat anders!
Rubberen Medaille. Weer eens wat anders!

Bij de finish mijn rubberen (leuk, da’s weer eens wat anders) medaille in ontvangst genomen, even ge-appt met het thuisfront, de pacer bedankt en toen gauw naar binnen. Het was tijdens mijn laatste kilometer toch wat gaan druppelen en het begon langzaamaan te regenen. Binnen nog even een lekkere cappuccino gedronken en wat gegeten en toen weer door de regen huiswaarts. Het was een mooie dag. Wat een leuke loop! Gezellig druk, prima sfeer en voor maar € 8, exclusief de (vrijwillige) bijdrage voor het goede doel, maar inclusief tijdregistratiechip, faciliteiten, erwtensoep, drankjes, een medaille en foto’s. Waar doen ze het van. Organisatie, vrijwilligers en sponsoren bedankt! Het was een topdag. Volgend jaar zeker weer! Wie gaat er mee?

Geef een reactie