Nike LunarGlide6

Niet zo slim?

Tegen iedereen die het maar wil horen roep ik altijd dat je hardloopschoen moet kopen in een hardloopwinkel of een goede sportzaak; met deskundig personeel, die kritisch kijken of de beoogde schoenen wel voldoende ondersteuning bieden, of je de goede maat hebt, etc. Wat je in ieder geval niet moet doen is klakkeloos schoenen kopen via internet. En wat heb ik nu zelf gedaan? Juist ja…

Na 3 paar schoenen braaf in de winkel te hebben gekocht, heb ik twee weken geleden een paar schoenen via internet besteld. Van een merk en type dat ik nog nooit droeg. “Da’s niet zo slim.”, hoor ik menig lezer al denken. En misschien krijgt die lezer nog gelijk ook. Tot nu toe was het altijd Asics voor mij, maar sinds vorige week staan er ook een paar Nike’s in huis. Waarom? Tja. Vanuit de gedachte dat het goed is een tweede paar schoenen te hebben, zodat ik af kan wisselen. En als we het dan toch over afwisseling hebben, dan misschien ook maar eens een ander merk proberen?

Helemaal onvoorbereid ben ik natuurlijk niet tewerk gegaan. Ik weet wat voor voettype ik heb, hoe ik land en afwikkel, hoe lang en breed mijn voeten zijn en dat een centimeter speling in de lengte ook wel handig is. En ik heb uiteraard de reviews gelezen. Maar ja, proeflopen en omruilen als ze tóch niet goed blijken te zijn -een service die veel winkels wel bieden- kan natuurlijk niet. Maar OK, Just do it! Uiteindelijk is de keuze gevallen op deze LunarGlide 6’s. Van Nike dus. En dan ook meteen maar in een lekker kleurtje. Mochten ze nou écht niet bevallen, dan kan ik ze in ieder geval nog in de zomer als dagelijkse schoenen aantrekken en heb ik dus in het ergste geval een paar hele dure sneakers aangeschaft waar ik ook volgend jaar nog mee vooruit kan. Om mij er aan te herinneren dat ik dit nooit meer moet doen.

Nike LunarGlide 6
Nike LunarGlide 6

Vorige week kon ik ze afhalen bij het afhaalpunt. Voor de zekerheid toch maar twee maten besteld en dat was maar goed ook. Afgaande op de diverse maattabellen die op internet te vinden zijn, had ik mijzelf ingeschat op een 12,5. Dat bleek echter toch net even te krap. De eveneens bestelde 13’s bleken uiteindelijk de goede maat.

Eerste indruk: Lekker kleurtje! Dat vonden mijn vrouw (“Gaaf!”) en dochter (“Stoer pap!”) ook, dus die is vast binnen. Maar daar ging het natuurlijk niet om. Ze zijn in ieder geval lichter dan mijn Asics; 313 gram tegen 419 gram, volgens onze keukenweegschaal. En in tegenstelling tot de Asics, waar in de bovenkant wat elementen van een soort van glad kunststof zijn verwerkt, zijn de Nike’s van boven helemaal van stof. Daardoor voelen ze wat minder stevig. Wat meer als een sok zeg maar. Maar daardoor sluiten ze wel weer mooi aan rond mijn voet. De hielkap voelt lekker stevig, maar is in tegenstelling tot de Asics niet massief. Achter de hak zit stof. De stabiliteit moet dus blijkbaar komen van een soort beugel die achter mijn hiel langs loopt. Ben benieuwd hoe dat in de praktijk uitpakt. En dan de zool. Leuk kleurenspel, maar daar koop je natuurlijk niets voor. Totaal andere zool dan de Asics, maar hij voelt goed aan: er zit voldoende flexibiliteit in zonder dat het slap aanvoelt.

IMG_0354
De zool

Al met al een totaal andere schoen dan ik gewend ben. Benieuwd hoe dat gaat lopen. Misschien ben ik aangenaam verrast, misschien heb ik spijt van mijn onbezonnen actie en is hoongelach mijn deel. Het zij zo. “Van proberen kun je leren.” zei de kleuterjuf van mijn dochter altijd. Ik zal mijn ervaringen in ieder geval delen. Dan leert een ander er wellicht ook nog wat van. Wordt vervolgd.

Geef een reactie