Niet zo slim?

Tegen iedereen die het maar wil horen roep ik altijd dat je hardloopschoen moet kopen in een hardloopwinkel of een goede sportzaak; met deskundig personeel, die kritisch kijken of de beoogde schoenen wel voldoende ondersteuning bieden, of je de goede maat hebt, etc. Wat je in ieder geval niet moet doen is klakkeloos schoenen kopen via internet. En wat heb ik nu zelf gedaan? Juist ja…

Na 3 paar schoenen braaf in de winkel te hebben gekocht, heb ik twee weken geleden een paar schoenen via internet besteld. Van een merk en type dat ik nog nooit droeg. “Da’s niet zo slim.”, hoor ik menig lezer al denken. En misschien krijgt die lezer nog gelijk ook. Tot nu toe was het altijd Asics voor mij, maar sinds vorige week staan er ook een paar Nike’s in huis. Waarom? Tja. Vanuit de gedachte dat het goed is een tweede paar schoenen te hebben, zodat ik af kan wisselen. En als we het dan toch over afwisseling hebben, dan misschien ook maar eens een ander merk proberen?

Helemaal onvoorbereid ben ik natuurlijk niet tewerk gegaan. Ik weet wat voor voettype ik heb, hoe ik land en afwikkel, hoe lang en breed mijn voeten zijn en dat een centimeter speling in de lengte ook wel handig is. En ik heb uiteraard de reviews gelezen. Maar ja, proeflopen en omruilen als ze tóch niet goed blijken te zijn -een service die veel winkels wel bieden- kan natuurlijk niet. Maar OK, Just do it! Uiteindelijk is de keuze gevallen op deze LunarGlide 6’s. Van Nike dus. En dan ook meteen maar in een lekker kleurtje. Mochten ze nou écht niet bevallen, dan kan ik ze in ieder geval nog in de zomer als dagelijkse schoenen aantrekken en heb ik dus in het ergste geval een paar hele dure sneakers aangeschaft waar ik ook volgend jaar nog mee vooruit kan. Om mij er aan te herinneren dat ik dit nooit meer moet doen.

Nike LunarGlide 6
Nike LunarGlide 6

Vorige week kon ik ze afhalen bij het afhaalpunt. Voor de zekerheid toch maar twee maten besteld en dat was maar goed ook. Afgaande op de diverse maattabellen die op internet te vinden zijn, had ik mijzelf ingeschat op een 12,5. Dat bleek echter toch net even te krap. De eveneens bestelde 13’s bleken uiteindelijk de goede maat.

Eerste indruk: Lekker kleurtje! Dat vonden mijn vrouw (“Gaaf!”) en dochter (“Stoer pap!”) ook, dus die is vast binnen. Maar daar ging het natuurlijk niet om. Ze zijn in ieder geval lichter dan mijn Asics; 313 gram tegen 419 gram, volgens onze keukenweegschaal. En in tegenstelling tot de Asics, waar in de bovenkant wat elementen van een soort van glad kunststof zijn verwerkt, zijn de Nike’s van boven helemaal van stof. Daardoor voelen ze wat minder stevig. Wat meer als een sok zeg maar. Maar daardoor sluiten ze wel weer mooi aan rond mijn voet. De hielkap voelt lekker stevig, maar is in tegenstelling tot de Asics niet massief. Achter de hak zit stof. De stabiliteit moet dus blijkbaar komen van een soort beugel die achter mijn hiel langs loopt. Ben benieuwd hoe dat in de praktijk uitpakt. En dan de zool. Leuk kleurenspel, maar daar koop je natuurlijk niets voor. Totaal andere zool dan de Asics, maar hij voelt goed aan: er zit voldoende flexibiliteit in zonder dat het slap aanvoelt.

IMG_0354
De zool

Al met al een totaal andere schoen dan ik gewend ben. Benieuwd hoe dat gaat lopen. Misschien ben ik aangenaam verrast, misschien heb ik spijt van mijn onbezonnen actie en is hoongelach mijn deel. Het zij zo. “Van proberen kun je leren.” zei de kleuterjuf van mijn dochter altijd. Ik zal mijn ervaringen in ieder geval delen. Dan leert een ander er wellicht ook nog wat van. Wordt vervolgd.

No meio do mato

Vijftien jaar kom ik nu al in dit dorp in het midden van Portugal. Het dorp waar mijn schoonvader is geboren en waar zijn moeder (de oma van mijn vrouw) nog steeds woont.

Door de jaren heen heb ik het dorp goed leren kennen. De omgeving ken ik, met dank aan mijn dochter, ook heel goed. In de periode dat zij nog haar middagslaapje moest doen was de enige manier om haar in slaap te krijgen (en te houden) door met haar te gaan rijden in de auto. Iedere middag een uurtje of twee. De door mijn dochter destijds veroorzaakte CO2 uitstoot was ongekend. Maar dat ligt inmiddels gelukkig alweer ver achter ons.

Dit jaar gingen voor het eerst de hardloopschoenen mee. Om tijdens de vakantie toch een beetje in vorm te blijven, maar ook om de omgeving eens op een andere manier te leren kennen. En dan met name die plekken die per auto niet bereikbaar zijn en plekken waar ik normaal niets te zoeken heb. En zo toog ik op een enigszins bewolkte ochtend op pad. Een flesje water had ik op dit tijdstip en onder deze omstandigheden niet nodig dacht ik. “Da’s allemaal maar extra gewicht.” FOUT!!! Al na een kilometer snakte ik naar een slokje water.

Ik had het plan opgevat om een paar kilometer langs de rivier te lopen, over een weggetje dat vast wel langs de rivier zou lopen. En dan zou er na een paar kilometer vast wel een brug of dam zijn en dan langs de andere kant weer terug. Dat was het plan. Maar al na een paar minuten lopen ging de rivier linksaf en het pad waarop ik liep naar rechts. En voor ik het wist liep ik midden tussen de olijfbomen, wijngaarden en verwaarloosde stukken land in een heel andere richting dan ik van tevoren had bedacht. Ik besloot ter plekke ‘de tijd de tijd te laten’ en de vakantiemodus aan te zetten: lekker genieten van de omgeving en af-en-toe even tijd nemen om een foto te maken. In een relaxed tempo slingerde ik door het landschap richting spoorlijn.

Brug over het spoor
Casal da Venda

Vlak voor de spoorlijn boog het pad naar links met in de verte een prachtige brug over het spoor voor fietsers en voetgangers. Aan mijn kant was het via een fijne hellingbaan een prettige klim ‘brug-op’. En aan de andere kant van de brug liep ik er gelijkvloers weer af om vervolgens via een steil straatje door het aldaar gelegen dorp weer naar beneden te denderen. Aangekomen op een t-splitsing werd het kiezen. Ga ik rechts in een poging de spoorlijn enigszins te volgen waarvan ik weet dat die mij mogelijk terugbrengt naar waar ik vandaan kom? Maar die wel stijl omhoog en bovendien een bos inloopt? Of kies ik toch maar links voor een weg die weliswaar iets van de spoorlijn afwijkt, maar wel lekker naar beneden gaat en die er iets minder afgelegen uitziet? Later leerde ik dat dat eigenlijk allemaal geen moer uitmaakt, want een weg linksaf stijl naar beneden blijkt na een bocht ineens toch weer rechtsaf stijl omhoog te lopen.

Ik koos voor de weg stijl omhoog en werd na het nodige klimwerk beloond met een prachtig uitzicht. Vanaf dat punt nam ik een doorgaande weg die geleidelijk aan naar beneden liep. Een enigszins hachelijke onderneming, want er wordt hard gereden, de bochten zijn onoverzichtelijk en stoepen en fietspaden kent men hier niet. Gelukkig zie je mij met mijn bijna twee meter en fluorescerende shirt niet zo gauw over het hoofd. Anderzijds lopen die oude vrouwtjes hier ook al hun hele leven en die hebben het blijkbaar ook overleefd.

Triomfboog
Gabrieis

Terug in het dorp was ik nog niet moe en besloot ik er nog een lusje aan vast te knopen en aan de andere kant het dorp uit te lopen. Na een mooie klim kwam ik deze prachtige door moeder natuur gevormde triomfboog tegen. “Mooier wordt het niet!”, dacht ik. “Tijd om terug te gaan.” En eerlijk gezegd was ik ook best moe en was inmiddels de zon gaan schijnen. En ik had dorst. Na ongeveer 10 km. was ik weer thuis. Gemiddelde snelheid was natuurlijk dramatisch, maar daar ging het ook niet om. Volgende keer wel een flesje water mee.

Dam tot Damloop 2014: intervallen en afvallen

Op 27 februari 2012 zette ik letterlijk mijn eerste stappen in mijn fonkelnieuwe hardloopschoenen. Het was een training van een half uur in de lunchpauze onder leiding van één van mijn collega’s, tevens hardlooptrainer. We liepen 5 series van 2 minuten lopen + 4 minuten wandelen. Dat viel zwaar tegen. Wat was ik blij op de momenten dat de 2 minuten hardlopen voorbij waren en dat we weer 4 minuten mochten wandelen, want conditie nul, zero, niente. Maar wie A zegt, moet ook B zeggen. Ik hield mij braaf aan het schema dat 3 keer per week lopen voorschreef. Ik liep door kou, wind en regen. Waar die discipline ineens vandaan kwam is me nog steeds een raadsel. Tot dat moment kon je van alles over mij zeggen, maar niet dat ik sportief was.

Naarmate de weken verstreken boekte ik vooruitgang en kreeg ik er zowaar lol in en eind april liep ik samen met mijn collega’s mijn eerste 5 kilometer. Eerst nog even getwijfeld. Nu al? Maar trainer Rob verzekerde ons dat het ons zou lukken de 5 km. uit te lopen. Gaan dus! Geen spectaculaire tijd, maar dat was ook niet het doel. Het doel was ‘Uitlopen en als het even kon zónder wandelen’. Dat lukte en het smaakte naar meer.

547
Damloop 2012 samen met goede vriend Bert

Een paar maanden later kreeg ik een mail dat ik via mijn werk kon ik meedoen aan de Businessrun van de Dam tot Damloop 2012. Na een lichte twijfel (16,1 km.? Da’s best ver.) heb ik me toch aangemeld. En afmelden kon altijd nog toch? En weer was het doel ‘Uitlopen’. En genieten. En genoten heb ik. Van de mensen, de bandjes en de dj’s langs de kant. Van het mooie weer en van het parcours. Nooit geweten dat Amsterdam Noord zulke idyllische plekjes heeft. Ik finishte in 1:44:42 uur, inclusief 3(!) plaspauzes. Wederom geen toptijd, maar wel uitgelopen zonder wandelen. Vol bewondering keek ik naar collega’s waarvan de snelste aftikte op 1:04:00uur.

In 2013 stond ik opnieuw aan de start van de Damloop. Het doel was dit keer ’In ieder geval sneller dan in 2012’. Het was wederom mooi weer. In de IJtunnel direct in het begin van het parcours bleek het warm en benauwd. Was het vanwege de vakantie in de Algarve, waarvan ik een paar dagen daarvoor was terug gekeerd, dat ik er weinig last van had? Ik had namelijk voor het eerst mijn hardloopschoenen mee op vakantie genomen en zowaar 3 keer gelopen. Ik finishte in 1:36:37. Ruim 8 minuten sneller dan het jaar ervoor. En nu zonder sanitaire stops. Al doende leert men de vochtinname te doseren.

En dan is het ineens juli 2014 en komt de Damloop 2014 alweer gevaarlijk dichtbij. Doel is ‘Als het even kan een tijd onder de 1:30 uur (voor mijn partwordt het 1:29:59 uur). Als ik wederom 8 minuten van mijn tijd af weet te snoepen, moet het lukken. Maar zo makkelijk als ik het opschrijf is die 10 Engelse Mijl natuurlijk niet gelopen. Binnen de anderhalf uur betekent op zijn minst gemiddeld een dikke 10.7 km/uur. Dus dat wordt intervallen de komende periode en de hardloopschoenen weer mee op vakantie. En een paar kilo afvallen. Want hoewel ik door het lopen al wel de nodige kilo’s ben kwijtgeraakt, weeg ik nog altijd 98 kilo bij een lengte van 1.97 m. Dat maakt mij niet echt dik, maar ook niet bepaald een lichtvoetige soepele atleet. Tel daarbij op dat we binnenkort 3 weken naar familie van mijn vrouw in Portugal gaan en dat ze daar wel van lekker eten houden en je kunt je voorstellen dat dat afvallen nog wel even een dingetje wordt. Om niet te zeggen een uitdaging.

Maar we gaan ervoor! Nog ruim 11 weken te gaan. Zomer 2014 staat in het teken van intervallen, afvallen en als het even kan niet omvallen. Wordt vervolgd!

Slecht voorbereid en toch een mooie tijd. Voor mijn doen dan…

Zondag 15 juni werd voor de derde keer tijdens de feestweek in ons dorp door Loopgroep Nieuw-Vennep de Oranje Kermisloop 2014 georganiseerd. Omdat ik het leuk vind om af-en-toe aan een loop mee te doen en omdat de Damloop nog ver weg is, had ik mij een aantal weken geleden spontaan aangemeld. Immers, wat is er leuker dan een loop in je eigen dorp? En op de foto’s van de twee voorgaande edities zag het er erg gezellig uit. Dus why not?

In de aanloop naar de Kermisloop was het lopen er echter wat bij ingeschoten. Dat heb ik wel vaker, zo’n dipje: te moe, te druk met andere dingen, etc. Mooie excuses, maar je koopt er niets voor. Dus ineens was ‘de dag die je wist dat zou komen’ bijna daar. En op zaterdagavond realiseerde ik me ineens: “Het is morgen!” Twee weken niet gelopen; maar wel geHIT en drie van de vier avonden met de avondvierdaags meegelopen. Aan de andere kant: Ik heb in het eerste jaar dat ik liep eens 4 weken niet gelopen en toen ging het de eerste keer daarna als een speer. Dus we gaan ervoor!

Had ik trouwens al vermeld dat het Vaderdag was? En dat we traditioneel bij mijn schoonouders op de koffie gingen en daarna bleven brunchen? En dat de slagroomsoesjes en de spareribs van de bbq erg lekker waren? (gewoon ongemarineerd met een beetje zout op de bqq, veel lekkerder en in ieder geval gezonder dan die gemarineerde, maar dit even terzijde).

Het beeld is duidelijk, met een te volle maag, te gehaast en te onvoorbereid meldde ik mij bij de tafel met startnummers. Gelukkig was alles prima georganiseerd, dus ik kwam toch nog keurig op tijd in het startvak terecht. Klaar voor twee rondjes van 5 km. Het zonnetje scheen. Een toptijd lopen zat er toch niet in, dus gewoon gaan en genieten!

En genieten werd het. In het centrum van het dorp toch nog flink wat volk langs de kant. Op alle cruciale plekken vriendelijke vrijwilligers die het verkeer regelden en lekker lopen. En wederom genoten van de schoonheid van Businesspark Nieuw-Vennep Zuid. Hoe mooi kan een kantorenpark zijn! Met een beetje extra aandacht voor architectuur en landschapsinrichting vind ik het een voorbeeld van hoe het ook kan (nee, ik heb geen belangen of aandelen). En bovendien een heerlijke plek om hard te lopen. Ik heb er al heel wat kilometers liggen.

Kermisloop leukste
De mooiste medaille van het dorp!

Het eerste rondje ging beter dan verwacht. Ik kon aanhaken bij een groepje dat net iets sneller liep dan ik. En hoewel ik ze uiteindelijk niet bij kon houden, kon ik me er toch aan optrekken. Ik probeerde ze zo lang mogelijke in het vizier te houden. Na 5 km. waren we terug bij het startpunt en na een venijnige (want voor mijn gevoel net iets te krappe) lus, op naar het tweede rondje. Ook dat ging voorspoedig al verloor ik wel snelheid. ‘Het groepje’ verdween uit het zicht en ik werd ingehaald door een dame die zeker 15 jaar ouder was dan ik. Die moest ik toch bij kunnen houden? Nou, dat viel nog niet mee  🙂 maar uiteindelijk kon ik dankzij haar op het eind nog iets versnellen en finishte ik in 56 minuten en nog een klein beetje (er was geen officiële tijdmeting). En dat is voor mijn doen helemaal geen verkeerde tijd. Een onverwacht extra Vaderdagcadeautje zullen we maar zeggen.

Maar het mooiste cadeau was toch wel dat mijn vrouw en mijn dochter bij de finish stonden met een prachtige zelfgemaakte medaille met daarin verwerkt een heerlijk chocoladereep! Wat kennen ze me toch goed. Eens kijken hoe lang die in tact blijft. Vooralsnog gaat het al een week goed. Het was een geweldige mooie zonnige Vaderdag! En volgend jaar weer natuurlijk.

TomTom Runner review

Sinds ik zo’n twee jaar geleden begon met hardlopen, liep ik met Runkeeper. Vaak tot volle tevredenheid, maar ook regelmatig met de nodige frustratie. Dat lag niet aan Runkeeper, want dat vind ik nog steeds een geweldige app, maar meer aan de GPS van mijn telefoon. Die is niet super en met name op bewolkte dagen ging het dan mis. Met als gevolg rare fluctuaties in mijn route en meetgegevens die nergens op sloegen. Daarnaast is het toch vervelend kijken op een telefoon die om je bovenarm zit. Ook wilde ik graag een hartslagmeter ter ondersteuning van de intervallen die ik nu toch eindelijk een keer moest gaan lopen van mezelf.

Sparen voor een horloge dus. En om ‘zomaar’ even een duur horloge te kopen, daar heb ik zelf wat moeite mee, maar met kerst in aantocht (en ik weet toch nooit wat ik moet vragen) was de gelegenheid daar. Op zoek naar een horloge. Ik had mij nog nooit zo verdiept in sporthorloges en tja, dan begint het je toch wel behoorlijk te duizelen. Wat een keuze! Gelukkig zijn er een paar sites die leuke (video)reviews hebben en waar je de verschillende horloges goed kunt vergelijken. Zelf heb ik veel gebruik gemaakt van de vergelijkingen en reviews op sporthorlogecenter.nl en hrdlpn.nl.

Waar moest het horloge aan voldoen? Ten eerste een goede GPS en nauwkeurige metingen. Ik ben nogal een pietje precies (op het zeikerige af) en als ik mij ergens aan stoor, dan is het aan metingen die niet (lijken te) kloppen. Verder een hartslagmeter natuurlijk, een platform op de pc, zodat ik mijn gegevens goed terug kan zien, goed afleesbaar tijdens het lopen, GPS in het horloge (geen losse ontvanger) en de mogelijkheid om het horloge naar eigen voorkeur in te stellen. En last but not least, een goede prijs-kwaliteitsverhouding natuurlijk. Er zijn prachtige horloges die goed beoordeeld worden, maar die vaak allerlei features hebben die ik nooit zal gebruiken of horloges die –door hun design of vanwege het merk- gewoon ronduit duur zijn.

Veel lezen, kijken en nadenken dus. Het is toch wel even een uitgave, dus je wilt geen miskoop doen. Uiteindelijk bleven er horloges twee over: De Polar RC3 en de relatief nieuwe TomTom Runner, beiden met HRM en beiden (toevallig) exact dezelfde prijs. Beiden leken mij goed; Polar heeft ruime ervaring op het gebied van sporthorloges en TomTom heeft dat op het gebied van navigatie. Van beiden waren de reviews over het algemeen positief en beiden voldeden aan mijn eisen.

Met die twee in het achterhoofd begaf ik mij op de laatste (druilerige) zondagmiddag voor de kerst naar Coolblue op de Amsterdamse Zuidas. In de winkel heb ik beide horloges omgehad. Na een lichte aarzeling toch gekozen voor nieuwkomer TomTom. Waarom? Geen idee. Ik had hem op de beurs bij de Marathon van Amsterdam ook al even omgehad en uitgebreid gesproken met een adviseur en had er toen ook al een goed gevoel bij, voor wat het waard is.

 Look & feel

Het horloge ziet er goed uit. Het design wijkt wat af van het gangbare. De bediening gebeurt door een soort scrollknop die zich onder het display in het bandje bevindt, maar dat werkt prima. Het bandje is verwisselbaar -lijkt mij handig mocht die het ooit begeven- heeft 10 gaatjes en voelt soepel aan. Aan de onderkant van het bandje zitten wat ribbels om te voorkomen dat het horloge gaat draaien, ook als het horloge wat losser om de pols zit. Het horloge is licht, zit lekker en ook de meegeleverde hartslagmeterband zit prettig. Ik merk niet dat ik hem om heb en hij blijft goed op zijn plek. Verbinding tussen hartslagmeter en horloge is een kwestie van een paar seconden. Niet vergeten de sensor op je horloge uit te zetten als je de hartslag meter niet gebruikt, anders blijft het horloge ‘zoeken’ naar de hartslagmeter en is de batterij sneller leeg. Batterijduur is vooralsnog prima. Opladen kan aan de laptop via de meegeleverde usb-lader of middels een stekker (niet meegeleverd) met usb-aansluiting in het stopcontact. Opladen gaat snel.

IMG_2754
TomTom Runner

Prestaties

Ik heb het horloge tijdens de Vondelparkloop kunnen checken met de officiële tijdwaarneming en de afstand klopt exact; prettig voor een controlfreak als ik. Display is goed leesbaar en toont drie meetwaarden -twee kleine displays bovenin en één grote onder- in te stellen naar eigen smaak. Tijdens het lopen kan de weergave van het groet display worden gewijzigd.

Door diverse software-updates is het horloge sinds ik hem heb alleen maar beter en completer geworden. Zo mistte in eerste instantie de mogelijkheid om de snelheid in kilometers per uur weer te geven en een indicator voor de status van de batterij, maar dat soort dingen zijn inmiddels toegevoegd; TomTom luistert goed naar zijn gebruikers. Bediening tijdens het lopen gaat ook eenvoudig. Om te pauzeren houd je de scrollknop 3 seconden vast en het horloge staat in de stand-by stand. Je ziet in het scherm ook goed wat je aan het doen bent (er loopt een klokje) en krijgt dan een tabelletje met je prestaties tot nu toe. Geen twijfels dus of het horloge daadwerkelijk in stand-by staat. Om verder te kunnen lopen of om je loop juist helemaal te beëindigen druk je de scrollknop nogmaals 3 seconden in (respectievelijk naar rechts of links).

GPS fix duurt de eerste keren wat langer, maar dat schijnt normaal te zijn. Ik heb het horloge nu wat langer in gebruik en mijn ervaring is dat satellieten snel gevonden zijn. Zeker als je regelmatig van dezelfde plek vertrekt (in mijn geval van huis) heeft’ie via het ‘QuickGPSfix’ systeem het signaal zeer snel te pakken. Wel vertragen de nabijheid van grote hoge gebouwen (zoals op mijn werk) of zware bewolking de ontvangst iets, maar dat geldt volgens mij voor alle GPS horloges. Uploaden van je gegevens naar andere platforms (in mijn geval Runkeeper) is eenvoudig in te stellen en gebeurt daarna automatisch. Ik heb nog niet alle opties uitgeprobeerd (zoals racen tegen jezelf), maar dat gaat binnenkort zeker gebeuren.

Als ik dan toch een klein nadeel moet noemen is dat het feit dat het horloge wat losjes in het bandje zit, waardoor de kans bestaat dat het horloge loskomt uit het bandje als je het horloge afdoet. Even opletten dus.

 

Conclusie

Het is mijn eerste hardloophorloge, dus vergelijkingsmateriaal heb ik niet, maar ik ben zeer tevreden. Prestaties zijn goed, er zijn regelmatig software-updates met nieuwe/verbeterde functies, het horloge ziet er mooi uit en als ik het horloge vergelijk met soortgelijke horloges is de prijs-kwaliteitverhouding goed. Behulpzaamheid in de Cool Blue winkel in Amsterdam was ook top!

Mijn eerste Vondelparkloop, een sfeerimpressie

Op 19 januari was het zover; mijn eerste Vondelparkloop. In de dagen voor de loop was het nog even spannend of de weergoden ons goed gezind zouden zijn (kans op regen), maar op de dag zelf was het heerlijk hardloopweer. Droog, weinig wind en temperaturen ruim boven nul. ’s Morgens scheen de zon zelfs nog. Later werd het bewolkt maar ach, who cares! Het was droog! Ideaal hardloopweertje dus. Ik had mij ingeschreven voor de 10 km., waarvan de start om 13.00 uur was. Ik was lekker op tijd van huis gegaan en met de bus kwam ik na ruim een uur aan op het Leidseplein. Ik had tijd genoeg (lees ik was veel te vroeg), want voor de zekerheid had ik een bus eerder genomen. Ik hou er niet van om te stressen en met het verkeer weet je het maar nooit. Op weg naar het Stayokay hotel (de uitvalsbasis voor die dag) nog even bij de Asics-store naar binnen gelopen. Wat is dat toch een snoepwinkel en met de aankondiging dat het ‘Sale’ was, is het lastig om er zomaar voorbij te lopen. Alhoewel de aanbiedingen leuk waren heb ik uiteindelijk niets gekocht; kleding heb ik vooralsnog voldoende. Wat ik wel nodig heb is een paar nieuwe schoenen, maar daarvoor ga ik binnenkort wel terug op een moment dat ik alle tijd heb.

Op weg naar het Stayokay hotel dus. Volgens Google maps vlakbij en na 2 minuten lopen arriveerde ik. Direct viel mij de gemoedelijke en relaxte sfeer op die je eigenlijk bij alle loopevenementen ervaart. Voor het hotel was het een gezellige drukte van lopers van andere afstanden die al klaar waren, lopers die voor de 10 km. kwamen, supporters en ook nog wat gasten van het hotel. Verder diverse standjes: warme- en koude dranken, erwtensoep, startbewijzen en EHBO. Binnen een minuut had ik mijn startnummer en een setje veiligheidsspelden (ik was mijn BibBits vergeten…).

Startnummer, met speldjes…

Op naar binnen. Je kon gebruik maken van de faciliteiten van het hotel: toiletten, douches en gratis koffie/thee. Overigens waren buiten ook nog de nodige toiletfaciliteiten bijgeplaatst. Ook waren de hal en een paar aangrenzende ruimtes (normaal o.a. de ontbijtzaal vermoed ik) leeggeruimd met tafels langs de kant, zodat je je daar lekker binnen om kon kleden. Een sympathieke medewerker van het hotel liep continu rond om te zorgen dat alles netjes bleef. Top! Er was geen bewaakte tassenbewaarplek, maar die heb ik niet gemist. Je kon je tas achterlaten op of onder de tafels en lopers onder elkaar blijven van elkaars spullen af; wat een verademing!

Na het omkleden even naar buiten gelopen om te kijken waar ik straks moest starten. Het hotel ligt aan de rand van het Vondelpark, dus ik stapte zo de gezellige drukte in. Omdat de Vondelparkloop kleinschaliger is dan bijv. een Damloop of Marathon van Amsterdam, is het ook allemaal wat overzichtelijker. Bij de start-/finishplek was een aantal lopers zich aan het warmlopen, er werd gerekt en gestrekt en ondertussen was men bezig met de prijsuitreiking van de eerdere lopen. Onder grote media-aandacht maakte een groep vluchtelingen zich ook op voor de 10km. (respect!). Onder het motto ‘We are here’ vragen zij aandacht voor hun situatie. Na het verkennend rondje toch nog maar even naar binnen. Ik krijg het altijd snel warm met lopen, dus ik was niet al te warm gekleed. En bovendien voelde het metaal van de veiligheidspeldjes koud aan op mijn huid. Ik had mijn startnummer opgespeld voordat ik mijn shirt aantrok, zoals bijna iedereen die niet de luxe heeft van een medeloper of familielid die dat even kan doen. En (hoe krijg je het voor elkaar) de twee bovenste spelden zaten, zowel links als rechts, precies op de meest gevoelige plekjes op mijn borstkas. Zou ik mijn shirt uittrekken en dat nog even veranderen? “Nee, te veel gedoe”, vond ik. Had ik dat maar wel gedaan… Ik heb nog zeker vier dagen ‘plezier’ gehad van het feit dat die speldjes ruim 55 minuten langs die gevoelige plekjes hebben geschuurd (weer wat geleerd). Nog even een banaantje en een maïswafel en hup, naar buiten.

Eindelijk was het dan zover. Redelijk vooraan (niet dat ik snel ben, maar ik was lekker op tijd) klonk om 13.00 uur het startschot voor de 10 km, oftewel drie rondjes Vondelpark. En weg waren we. Al gauw werd ik voorbij gestoven door de eerste lopers die weliswaar achter mij gestart waren, maar veel sneller waren dan ik. Dat zou overigens de hele loop zo blijven. Maar daar zit ik niet mee. Ik loop mijn eigen ‘race’ en als ik een mooie tijd neerzet ben ik blij. Omdat in de laatste 2 weken van 2013 en de eerste week van 2014 het lopen er wat bij in was geschoten had ik niet de illusie dat ik een (voor mijn doen) toptijd neer zou zetten. Aan de andere kant: ik voelde mij goed, lekker hardloopweertje en tijdens zo’n loop ga je, opgezweept door medelopers, publiek, spandoeken en de sfeer toch altijd nét even harder, dus wie weet. De eerste ronde ging lekker en de afstand viel mij mee. De vorige keer dat ik het Vondelpark doorkruiste was in de slotfase van de halve marathon van Amsterdam en dan lijkt er geen einde te komen aan dat ↯!#park, maar nu was het genieten.

Na het voltooien van de eerste ronde bleek dat de tijd beter was dan waar ik van tevoren op had gehoopt. Op naar de tweede ronde. Die werd al wat pittiger. Ik liep, zoals gezegd, toch wat sneller dan normaal en tja, dat ga je na een paar kilometer toch merken. Ik merkte dat ik een beetje aan het inzakken was. Tijd om even te focussen op wat anders dan het gevoel. Even goed adem halen (bedankt Bram Bakker) en even aandacht voor de looptechniek (op de voorvoet, passfrequentie) en ja hoor, het ging alweer beter. Daar kwam de drankpost alweer aan. Zou ik een bekertje nemen? Toch maar niet. Ik ben niet zo handig in het al lopend aannemen (en leegdrinken) van zo’n bekertje, dus de dame vriendelijk bedankt en doorgelopen. Echt dorst had ik niet, aandrang krijg ik redelijk snel J en stoppen om het bekertje aan te pakken en leeg te drinken, laat staan om een andere reden, was geen optie. Bovendien had ik van tevoren nog een half bekertje ‘geel spul’ (geen idee wat het was) gedronken en bijtanken is op deze afstand en onder deze weersomstandigheden ook niet echt nodig. Ondertussen werd ik ingehaald door lopers die ik herkende van de start. Die moesten dus al met hun derde rondje bezig zijn (ja dus, bleek later). Redelijk gefocust de tweede ronde afgemaakt en bij de tweede passage stond keurig iemand die mensen de weg wees. Nog een rondje voor lopers van mijn kaliber en de afslag naar de finish voor lopers die er al drie rondes op hadden zitten.

Op naar de derde (en laatste!) ronde. Niet dat ik een hekel heb aan lopen, maar na een dikke 6,5 km. boven je normale tempo begin je het toch wel te voelen. “Volhouden nu, alle gebouwen en bomen die je nu passeert zie je voorlopig niet meer terug.” sprak ik mijzelf toe. Kort daarop werd ik ingehaald door een groepje onder leiding van een pacer met een ballonnetje met ‘55’ erop. OK, die komt van achteren, is dus later gestart dan ik, dus als ik aanhaak finish ik boven de 55 minuten, maar het zal niet heel veel schelen. Als ik meeloop finish ik wellicht geval sneller dan mijn pr van 57:19 min op de 10 km. “Aanhaken dus en maar kijken waar het schip strandt”, besloot ik. Alhoewel ze maar een fractie sneller gingen dan ik, viel het mij niet mee om een tandje bij te zetten en het tempo vol te houden. Tot op iets minder dan 1 km. van de finish kon ik ze bijhouden, maar toen moest ik afhaken. Ik was er bijna en had toch maar mooi geprofiteerd van de het werk van de pacer. In de laatste kilometer was het zaak om het opgebouwde voordeel niet weer teniet te doen door in te zakken, maar door wederom te concentreren op mijn ademhaling, lukte dat aardig.

Een paar minuten later was daar dan ook voor mij eindelijk de afslag naar de finishlijn. Vanaf dat moment toch nog een laatste eindsprint ingezet. Ik weet niet waar die vandaan kwam, maar het zat er blijkbaar nog in. Uiteindelijk gefinisht in 55:42. Mijn snelste tijd op de 10K. ooit; 1:37 min. van mijn oude pr afgesnoept. Dat wist ik overigens nog niet toen ik de finishlijn passeerde. Ik had weliswaar een horloge om, maar die is redelijk nieuw en het is altijd even afwachten hoe nauwkeurig zo’n ding is. Behoorlijk nauwkeurig bleek overigens later; hij gaf 9.99 km. aan, een afwijking van slechts 10 meter op 10 km. Dat vind ik heel netjes, zeker gezien het feit dat ik de startlijn had gemist en mijn horloge dus waarschijnlijk iets te laat had ingedrukt. Zeer tevreden over mijn Tomtom Runner dus, maar daarover in een andere (latere) blog meer.

Rubberen Medaille. Weer eens wat anders!
Rubberen Medaille. Weer eens wat anders!

Bij de finish mijn rubberen (leuk, da’s weer eens wat anders) medaille in ontvangst genomen, even ge-appt met het thuisfront, de pacer bedankt en toen gauw naar binnen. Het was tijdens mijn laatste kilometer toch wat gaan druppelen en het begon langzaamaan te regenen. Binnen nog even een lekkere cappuccino gedronken en wat gegeten en toen weer door de regen huiswaarts. Het was een mooie dag. Wat een leuke loop! Gezellig druk, prima sfeer en voor maar € 8, exclusief de (vrijwillige) bijdrage voor het goede doel, maar inclusief tijdregistratiechip, faciliteiten, erwtensoep, drankjes, een medaille en foto’s. Waar doen ze het van. Organisatie, vrijwilligers en sponsoren bedankt! Het was een topdag. Volgend jaar zeker weer! Wie gaat er mee?

Hardloopdip

Op 27 februari 2012 zette ik, na ongeveer 15 jaar helemaal niets aan sport te hebben gedaan, mijn eerste hardlooppassen, om er sindsdien niet meer mee te stoppen. Ik vind het heerlijk! Inmiddels twee keer de Dam tot Damloop gelopen en twee keer de ½ Marathon van Amsterdam en ik geniet met volle teugen. Ik voel mij op mijn 43e fitter dan ooit; mijn conditie ging met sprongen vooruit, mijn hartslag daalde en de kilo’s vlogen eraf.

Maar zoals alles in het leven gaat ook hardlopen met ups-and-downs. Bij mij althans. Er zijn andere dingen in het leven die aandacht opeisen en dan zijn er natuurlijk ook nog de nodige smoesjes: te druk, te moe, te donker, etc. En zo kan het zomaar gebeuren dat je ineens constateert dat je al een paar weken je hardloopschoenen niet hebt gezien. Zoals nu dus. Sinds de 10k N201Run heb ik niet meer gelopen. En dat is morgen drie(!) weken geleden. Tel daarbij op dat ook de groepslessen High Intensity Training, die ik voor de broodnodige variatie sinds een jaar volg (een aanrader overigens) in verband met de feestdagen ook twee weken stil liggen én het feit dat ik met de feestdagen te lekker, te veel, te zoet en te vet heb gegeten en je kunt je wel voorstellen hoe het met mijn conditie is gesteld. Gisteren ging ik op de weegschaal staan en die gaf aan waarvoor ik al vreesde: in drie weken tijd 2,5 kilo aangekomen. En ik had nog wel zo’n mooi sporthorloge gekregen met kerst. Die ligt dus ook al sinds kerstavond te wachten. Opgeladen, ingesteld en een account aangemaakt (dat dan weer wel) en de hartslagmeterband even omgehad om te testen of het werkte (het werkt), maar verder ben ik niet gekomen.

En ondertussen zag ik overal (tv, Facebook, hardloopsites) de verhalen van mensen die op tweede kerstdag de kilo’s van eerste kerstdag er weer af liepen. En een paar dagen later op Nieuwjaarsdag om 9.00 uur (!) ’s ochtend ’s berichten van mensen die meldden dat hun eerste loopje van 2014 er al weer op zat. Zij wel. Maar ik dus niet.

En over twee weken is de Vondelparkloop, waarvoor ik mij in december nog met zoveel enthousiasme aanmeldde en waar ik mijn PR op de 10k hoopte te verbeteren. Dat PR gaat hem vrees ik niet meer worden. Maar die Vondelparkloop ga ik lopen!

Morgen een nieuwe poging om de hardloopschoenen onder te binden en maar eens kijken wat de schade is. En eindelijk dat prachtige horloge eens uitproberen. Ik weet zeker dat ik na één keer lopen weer ‘back on track’ ben. En misschien valt de schade mee. Vanavond maar vroeg naar bed. Wordt vervolgd!

Hardloopblog