Tagarchief: Damloop

Oude liefde

Een vaatwasser, een laptop, een mobiele telefoon, een printer. Zomaar wat apparaten in ons huis die er in de afgelopen jaren eerder de brui aan gaven dan je zou mogen verwachten. Alle beloftes ten spijt; veel dingen zijn nu eenmaal niet gemaakt om er lang plezier van te hebben. Bij de fabrikant, de importeur en de winkelier moet de schoorsteen tenslotte ook roken. Nee, dan vroeger. De pannen die mijn ouders aanschaften in 1968 staan hier, nadat wij ze helaas veel te voeg erfden, nog bijna dagelijks op het vuur.

Uitzonderingen bevestigen echter ook hier de regel. Toen ik vandaag mijn rondje liep, wierp ik zoals gebruikelijk regelmatig een blik op mijn horloge; een TomTom Runner van de eerste generatie. Ik gaf hem mijzelf cadeau met Kerst 2013. Toen ik in februari 2012 mijn eerste hardlooppassen zette, ging dat nog met de telefoon in de hand op de timer-stand. Twee minuten hardlopen en 1 minuut wandelen. Keer 10. Daarna ontdekte ik de runner-apps, maar eind 2013 was ik klaar met die telefoon aan mijn arm en was het tijd voor een echt hardloophorloge. Uiteindelijk viel de keuze dus op de TomTom Runner. Destijds een nieuwkomer op de hardloopmarkt en met de karakteristieke scrollknop op het bandje nét even anders dan de rest. Maar iets in mij zei dat het wel goed zat, tussen de Runner en mij.

En dat is gebleken. Vele lunch- en zondagmiddagloopjes, Damlopen, de Zevenheuvelenloop, de Marathon van Rotterdam, een rondje Texel of Toolenburgerplas, in de brandende Portugese zon, in de sneeuw of in de stromende regen; de Runner zit altijd om mijn pols, doet wat’ie moet doen en geeft geen krimp.

Natuurlijk heb ik wel eens verlekkerd gekeken naar het zoveelste mooie nieuwe fancy horloge met nóg meer mogelijkheden en kleurenscherm, maar waarom zou ik eigenlijk? De Runner voorziet mij van alle gegevens waar ik behoefte aan heb.

En het voelt ook een beetje als verraad om mijn trouwe Runner in te ruilen voor een jonger exemplaar. Die ziet er dan misschien wel strakker uit, maar dat is allemaal maar uiterlijke schijn. Uiteindelijk gaat het toch om de binnenkant. En al die mooie jaren samen, die gooi je niet zomaar weg.

En dus ligt de Runner, terwijl ik dit blog schrijf, weer in zijn docking station aan de laptop; synchroniseren en opladen voor de volgende keer. Ik hoop dat onze relatie nog lang stand houdt. Ooit zal het er toch van komen en zal ik een nieuw horloge aan moeten schaffen. Verdienen die fabrikant, die importeur en die winkelier ook weer eens wat. En is er bij hen ook weer geld om iets nieuws aan te schaffen. Een nieuwe vaatwasser, laptop, mobiele telefoon of printer bijvoorbeeld.

Buikje

Koude wind en dito regen. Bijna onderuit op een modderig fietspad in de Boseilanden. En een opgebroken fietspad inclusief hoge hekken, waardoor de toegang tot een aantal favoriete hardlooprondjes tot medio 2018 helaas is afgesloten.

Tot zover mijn eerste loopje op (jawel!) 1 januari 2017. Vooralsnog gaat het dus goed met één van de goede voornemens voor het nieuwe jaar: weer wat meer structuur in het hardlopen. Want daar was in 2016 wel een beetje heel erg de klad in gekomen. Met hangen en wurgen liep ik in 2016 nog wel de Dam tot Damloop en de Zevenheuvelenloop, maar erg snel ging het allemaal niet. Genoten heb ik wel. De Damloop is altijd weer een feestje. De Zevenheuvelenloop liep ik voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst. Mooi evenement in een prachtige omgeving.

Zevenheuvelenloop 2016

En ergens tussen beide evenement heb ik mij ingeschreven voor de Marathon Rotterdam 2017. Ik heb er immers zo van genoten in 2015, dus waarom niet nog een keer? En het is bovendien een mooie stok achter de deur om weer eens vaker de hardloopschoenen onder te binden. In 2015 was ‘uitlopen’ het doel. De doelstelling voor mijn tweede marathon is om hem wat sneller te lopen dan in 2015.

Ondertussen ben ik weer volop in de voorbereiding. Niet in de laatste plaats door de enigszins verontrustende ‘Nog 100 dagen!’ mededeling van de organisatie op o.a. Facebook en Instagram. Ik heb overigens nog even met de gedachte gespeeld om met het 100-dagen schema van Stans van der Poel en Koen de Jong te gaan trainen. Middels dit schema bereid je je voor op een marathon, waarbij in de aanloop naar de marathon de langste trainingsafstand 14 kilometer is. Het geheim schuilt in het slim gebruik maken van lopen in verschillende hartslagzones. Maar ja, slechts 14 kilometer lopen, terwijl de marathon ruim 42 kilometer is, is wel even een dingetje. Niet dat ik niet in het schema geloof (er zijn genoeg mensen die hebben bewezen dat het werkt), maar zelf durf ik het nog niet aan. Misschien een volgende keer. Vooralsnog hou ik vast aan het schema dat ik ook de vorige keer gebruikte, waarbij ik in de weekenden langere afstanden loop. Dat geeft mij toch meer vertrouwen dat ik die marathon ook daadwerkelijk uit kan lopen. Want een takken-eind is het wel, weet ik inmiddels.

Een andere niet onbelangrijke reden om nog even vast te houden aan de lange duurlopen is dat het lopen van langere afstanden op een lager intensiteitsniveau het lichaam in staat stelt om voor de benodigde energie over te schakelen van verbranding van (snelle) koolhydraten (suikers) op vetverbranding. En dat is dan weer gunstig voor het kwijtraken van de nodige kilo’s vet die zich in de afgelopen periode ongemerkt onder mijn huid hebben opgehoopt. Want al oog ik met mijn 1,97 meter nog steeds niet dik, een blik op de weegschaal maakt pijnlijk duidelijk dat ik sinds de marathon van 2015 inmiddels weer 7 kilo ben aangekomen. De slanke atleet van toen is veranderd in ‘een-man-van-middelbare-leeftijd-met-een-buikje’. Mijn vrouw en dochter noemen dat overigens ‘een lekker zacht kussentje’, dus wat hen betreft: no problem! Maar mij stoort het. Hardlopers snappen dat.

Terug van 101 naar de 94 kilo van toen dus. Volgens sommige hardlopers kan het nog wel wat slanker, maar ik vind rond de 94 kilo prima. Te mager vind ik niet mooi (zeker niet met mijn lengte) en ik kan blijven eten wat ik lekker vind. Alleen wat opletten met snoepen en snaaien, cappuccino en andere producten die bij bestudering van de etiketten soms wel voor 60 à 70% uit suiker blijken te bestaan. Een beetje minder kan dus nooit kwaad. Niet in de laatste plaats om alle andere ongemakken ten gevolge van het consumeren van teveel suiker (laat er maar eens een Google-search op los), binnen de perken te houden.

Vooralsnog dus weer ‘back-on-track’. En ook weer back online. Want dat bloggen dat was er ook wel een beetje heel erg bij ingeschoten. I’ll keep you informed.

3-in-1-blog

Inmiddels ruim een week na mijn laatste blog is er alweer zoveel gebeurd en zo weinig tijd om het allemaal op te schrijven. De Dam tot Damloop, een eerste poging tot mountainbiken en last but not least een Workshop Voeding. Ik loop dus drie blogs achter. Dat ga ik niet meer inhalen. Daarom dit alles-in-één-samenvattend-verzamel-inhaalblog.

First things first: De Damloop. De gedroomde ‘1:30 min’ werd het niet. Maar dat wist ik van tevoren eigenlijk al wel. Het werd 1:33:02. Ook een prima tijd. Ik heb weer genoten van iedere meter en vrouw en dochter waren weer trots. Wat wil een man nog meer! En volgend jaar weer een kans. De ambities voor de halve van Amsterdam zijn ook bijgesteld. Genieten wordt het nieuwe motto. Dan komt de rest vanzelf. En als het even kan niet langzamer dan vorig jaar (let op het subtiele woordgebruik ‘niet langzamer dan’ i.p.v. ‘sneller dan’). En misschien laat ik mijn horloge ook wel thuis. Of sla ik nu door?

Mooi knutselwerk van dochterlief
Mooi knutselwerk van dochterlief

Genoeg over de Damloop. Afgelopen dinsdag hadden we op het werk onze Concerndag. Concernmiddag eigenlijk, want er moet natuurlijk wel gewerkt worden. Bij de vooraankondiging had ik al gezien dat er o.a. mountainbiken (mbt-en) op het programma stond. Omdat ik al een tijdje overweeg om een mtb aan te schaffen, was dit de uitgelezen kans om het eens te proberen. Ik heb ooit een mtb gehad, maar verder dan ritjes naar de trein en naar school ben ik nooit gekomen. Ik moet erbij zeggen dat dat wel zo’n 25 jaar geleden is. Toen was mtb-en ook nog niet zo’n ding. En zo stond ik dinsdag om 13.00 uur klaar voor de workshop. In mijn hardloopkleren. Oude hardloopschoenen aan, helm op en gaan! We zaten in Recreatiegebied Spaarnwoude en dat blijkt een geweldig mtb terrein te zijn; het heeft een aantal heuvels en zelfs een speciaal mtb-parcours. Ik wist niet eens dat dat bestond. Ik heb heerlijk tussen de bomen geslalomd, steile hellingen genomen en over hele smalle bruggetjes gefietst. Ik vond het geweldig en ben om. Hebben dus, zo’n mountainbike! Naast het HIT-en een mooie aanvulling op het hardlopen, want conditie heb je er wel voor nodig! Eerst maar eens rustig oriënteren. Met bijna 2 meter en zo’n 98 kilo zal niet iedere bike geschikt zijn voor mij, maar ik heb inmiddels wel gezien dat er verschillende frame-maten zijn. Dus dat moet lukken. Er schijnt een goede winkel in Roelofarendsveen te zijn, maar andere suggesties (regio Amsterdam-Leiden, iets verder mag ook) zijn uiteraard van harte welkom.

Hardloper op de mtb
Hardloper op de mtb

En dan voeding. Al een tijdje probeer ik langzaam mijn voedingspatroon wat te verbeteren. Alhoewel ik getrouwd ben met een Portugese keukenprinses die houdt van verse groenten, altijd haar soep vers maakt en een hekel heeft aan Croma en saus uit potjes, waren er bij mijzelf toch wel wat dingen ingeslopen die voor verbetering vatbaar zijn. Elke dag boterhammen met hagelslag, teveel cappuccino (soms wel 8 op een dag), chocolade, chips, etc. Je weet eigenlijk niet wat je in je mond stopt, totdat je die etiketten eens goed bestudeert. Dé eye-opener van de afgelopen maanden was de hoeveelheid suiker die in veel producten zit. Trek voor de grap de koelkast eens open. Je schrikt je te pletter. Pakje Wicky rood: 18 gram suiker! In zo’n klein pakje! Pak eens een keukenweegschaal en meet het eens af. Bizar hoeveel dat is! Ook zoiets: pure hagelslag: 65% suiker! Vleeswaren, pizza, chips en cappuccino dus, werkelijk bijna overal zit suiker in. Dus kwam het boek ‘Zonder suiker’ in huis. Ben tot de helft gekomen. ‘Groene smoothies’; ook zo’n verhaal. Aangeschaft naar aanleiding van een artikel in een hardloopblad. Leuk boek, mooie foto’s, maar ernaar handelen ho maar…

Workshop Voeding
Workshop Voeding

Op het programma van de Concerndag stond ook een workshop ‘Voeding’. Even de website van cursusleider Esther bekeken en mijn interesse was gewekt. Alhoewel er wel verschillen zijn tussen haar en mij – zo heb ik bijvoorbeeld niet 3 kinderen op de wereld gezet- waren de ‘klachten’ herkenbaar: vaak moe, snel transpireren en soms wat vergeetachtig. Toen ik ook nog eens las dat Esther haar verhaal met de nodige humor brengt was mijn interesse gewekt. Om een lang verhaal kort te maken: De workshop was top. Humor en lekker ‘down-to-earth’. Calorieën tellen is onzin (als je maar het juiste eet), niet alles wat gezond lijkt is het ook, van groenten eet je niet gauw teveel en zondigen mag best. Met een gezond voedingspatroon kunnen voornoemde klachten als sneeuw voor de zon verdwijnen en ‘last but not least’, mijn hardloopprestaties verbeteren. Om een lang verhaal kort te maken: ‘Zonder suiker’ en ‘Groene Smoothies’ kwamen weer uit de kast. En omdat die groene smoothies (Shrek-voer volgens Esther) wel even een dingetje zijn, begin ik wat laagdrempeliger. Dus staan er nu -naast een zakje spinazie- ook aardbeien, frambozen en aalbessen in de keuken (de laatste twee had ik serieus nog nooit vers gegeten). En ik heb ananas ontdekt. Ik dacht altijd dat ik dat smerig vond, maar het is eigenlijk erg lekker! Kortom: een doorstart op het gebied van het verbeteren van mijn voedingspatroon. Nu doorzetten.

Dat was in het kort de afgelopen week. Toch even mooi 3 blogs in 1 gepropt! Beetje onsamenhangend misschien, maar alledrie toch een duidelijke link met hardlopen. En straks eerst even lekker de deur uit voor een rondje.

Help, bijna zondag!

Dat was ‘m dan. Mijn laatste rustige duurloopje voor de Dam tot Damloop van aanstaande zondag. Vrijdag en zaterdag zijn rustdagen en dan zondag: knallen! Nou ja, knallen… De afgelopen weken gingen aardig, maar nou ook weer niet zo aardig dat mijn pr aanstaande zondag op spectaculaire wijze aan flarden zal gaan. Had de voorbereiding beter gekund? Ja. Was dat ook altijd mogelijk geweest? Nee. Maar heb ik er dan binnen de mogelijkheden alles uitgehaald? Mwa…

Laat ik beginnen bij wat ik zelf het lastigst vind: het voedingspatroon. Het idee was om in de aanloop naar de Dam tot Damloop wat beter op mijn voeding te letten; minder suiker, minder vet en meer gezonde dingen. Met dat laatste bedoel ik meer fruit en al die andere gezonde dingen die ons in die hardloopblaadjes en op hardloopwebsites worden voorgeschoteld door al die lopers die wél goed bezig zijn. Zaadjes, bessen, zelfgemaakte salades en kwarkbroodjes, ze draaien er hun hand niet voor om. Ik vind het knap. Maar vooralsnog ontbreekt het mij aan de kennis en het talent. Koken en voedsel bereiden? Het is aan mij niet besteed. Ik heb er geen gevoel voor en ik vind het ook niet leuk. En ik mag mij gelukkig prijzen met een vrouw die koken als ontspanning ziet, dus de noodzaak is er ook niet. “Ga jij maar koken schat, dan zuig ik ondertussen het huis wel!” Zo gaat dat bij ons thuis. Ieder z’n talent.

Ik ben overigens wel voorzichtig begonnen met het beteren van mijn voedingspatroon. Minder suiker, minder cappuccino overdag en meer water en thee. Volgende stap is het vervangen van de boterhammen met hagelslag in de ochtend door ‘iets anders’. Ik heb me overigens ook aangemeld voor de Workshop ‘Voeding’ op onze personeelsdag dinsdag a.s. De dame in kwestie gaat ons op humoristische wijze iets bijbrengen over gezond eten. Lachen met linzen? Plezier met paprika’s? Humor met humus? Ik kan niet wachten.

IMG_3018

Dan die intervallen. Ik weet dat het goed voor me is, maar om nou te zeggen dat ik het léuk vind… Maar ik heb ze gedaan! In het weekend en ook nog door de week. Dat laatste wel min of meer gedwongen. In de 4 weken voorafgaand aan de Damloop organiseerde een collega een hardloopclinic op de maandag tussen de middag. En eenmaal aangemeld laat ik mij niet kennen natuurlijk. Ben weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt hoe het staat met mijn uithoudingsvermogen als het aankomt op versnellinkjes. Het was goed om te doen en zeker een motivatie om vaker te intervallen. Feit blijft echter wel dat het in een groepje gewoon leuker is om te doen dan in je eentje. Wat dat betreft zou een hardloopgroepje of atletiekvereniging misschien niet eens zo’n slecht idee zijn.

En dan de High Intensity Training op de dinsdagavond. Van de laatste drie keer moest ik er twee skippen vanwege respectievelijk een ouderavond en een vergadering van de ouderraad. Sporten voorafgaand aan de ouderraad had nog gekund, maar de tijd tussen beiden was exact 15 minuten. Maar om mij nou nadampend en druipend van het zweet te nestelen tussen twee andere ouders. Dat ging hem dus niet worden. Afgelopen dinsdagavond kon ik wel gaan. Laten we het erop houden dat het een hele uitdaging was.

En nu is het ineens donderdagavond. Morgen ben ik vrij. Zal ik nog… Nee, toch maar niet. Wat kan ik nog doen? Op tijd naar bed, proberen zo gezond mogelijk te eten en geen al te gekke dingen meer doen. De hele dag in de tuin werken bijvoorbeeld, zoals ik een paar uur voor de start van de N201-Run deed.

We gaan zien wat het zondag wordt. Misschien valt het mee. En anders is er in oktober altijd nog de halve marathon van Amsterdam. Nog ruim vier weken de tijd om het allemaal anders te doen en mijn leven te beteren.

Dam tot Damloop 2014: intervallen en afvallen

Op 27 februari 2012 zette ik letterlijk mijn eerste stappen in mijn fonkelnieuwe hardloopschoenen. Het was een training van een half uur in de lunchpauze onder leiding van één van mijn collega’s, tevens hardlooptrainer. We liepen 5 series van 2 minuten lopen + 4 minuten wandelen. Dat viel zwaar tegen. Wat was ik blij op de momenten dat de 2 minuten hardlopen voorbij waren en dat we weer 4 minuten mochten wandelen, want conditie nul, zero, niente. Maar wie A zegt, moet ook B zeggen. Ik hield mij braaf aan het schema dat 3 keer per week lopen voorschreef. Ik liep door kou, wind en regen. Waar die discipline ineens vandaan kwam is me nog steeds een raadsel. Tot dat moment kon je van alles over mij zeggen, maar niet dat ik sportief was.

Naarmate de weken verstreken boekte ik vooruitgang en kreeg ik er zowaar lol in en eind april liep ik samen met mijn collega’s mijn eerste 5 kilometer. Eerst nog even getwijfeld. Nu al? Maar trainer Rob verzekerde ons dat het ons zou lukken de 5 km. uit te lopen. Gaan dus! Geen spectaculaire tijd, maar dat was ook niet het doel. Het doel was ‘Uitlopen en als het even kon zónder wandelen’. Dat lukte en het smaakte naar meer.

547
Damloop 2012 samen met goede vriend Bert

Een paar maanden later kreeg ik een mail dat ik via mijn werk kon ik meedoen aan de Businessrun van de Dam tot Damloop 2012. Na een lichte twijfel (16,1 km.? Da’s best ver.) heb ik me toch aangemeld. En afmelden kon altijd nog toch? En weer was het doel ‘Uitlopen’. En genieten. En genoten heb ik. Van de mensen, de bandjes en de dj’s langs de kant. Van het mooie weer en van het parcours. Nooit geweten dat Amsterdam Noord zulke idyllische plekjes heeft. Ik finishte in 1:44:42 uur, inclusief 3(!) plaspauzes. Wederom geen toptijd, maar wel uitgelopen zonder wandelen. Vol bewondering keek ik naar collega’s waarvan de snelste aftikte op 1:04:00uur.

In 2013 stond ik opnieuw aan de start van de Damloop. Het doel was dit keer ’In ieder geval sneller dan in 2012’. Het was wederom mooi weer. In de IJtunnel direct in het begin van het parcours bleek het warm en benauwd. Was het vanwege de vakantie in de Algarve, waarvan ik een paar dagen daarvoor was terug gekeerd, dat ik er weinig last van had? Ik had namelijk voor het eerst mijn hardloopschoenen mee op vakantie genomen en zowaar 3 keer gelopen. Ik finishte in 1:36:37. Ruim 8 minuten sneller dan het jaar ervoor. En nu zonder sanitaire stops. Al doende leert men de vochtinname te doseren.

En dan is het ineens juli 2014 en komt de Damloop 2014 alweer gevaarlijk dichtbij. Doel is ‘Als het even kan een tijd onder de 1:30 uur (voor mijn partwordt het 1:29:59 uur). Als ik wederom 8 minuten van mijn tijd af weet te snoepen, moet het lukken. Maar zo makkelijk als ik het opschrijf is die 10 Engelse Mijl natuurlijk niet gelopen. Binnen de anderhalf uur betekent op zijn minst gemiddeld een dikke 10.7 km/uur. Dus dat wordt intervallen de komende periode en de hardloopschoenen weer mee op vakantie. En een paar kilo afvallen. Want hoewel ik door het lopen al wel de nodige kilo’s ben kwijtgeraakt, weeg ik nog altijd 98 kilo bij een lengte van 1.97 m. Dat maakt mij niet echt dik, maar ook niet bepaald een lichtvoetige soepele atleet. Tel daarbij op dat we binnenkort 3 weken naar familie van mijn vrouw in Portugal gaan en dat ze daar wel van lekker eten houden en je kunt je voorstellen dat dat afvallen nog wel even een dingetje wordt. Om niet te zeggen een uitdaging.

Maar we gaan ervoor! Nog ruim 11 weken te gaan. Zomer 2014 staat in het teken van intervallen, afvallen en als het even kan niet omvallen. Wordt vervolgd!