Tagarchief: Hardloopschoenen

Uit de supermarkt

Ik had ze al zien hangen in de hypermercado, maar ze geen blik waardig gegund. Bovendien moesten er andere dingen worden gekocht: fruit, shampoo, water en wat dies meer zij. En daarna een ijsje op het horecaplein.

Ik ben op vakantie. Zonder hardloopspullen. Niet dat ze niet op mijn lijstje stonden, maar toen de koffers uiteindelijk moesten worden ingepakt, moesten er ook nog 100 andere dingen. Teveel te doen in te weinig tijd. De minuten begonnen te tellen, een vliegtuig wacht niet en bovendien gingen de hardloopschoenen vorige keer ook ongebruikt mee terug, dus skippen maar die hardlooparafernalia! Besloot ik stoer. Na twee dagen had ik al spijt.

De dag daarop gingen we een filmpje pakken. Van tevoren nog even een hapje eten en wat inkopen doen in diezelfde hypermercado. “Ik ga even bij de sportspullen kijken.”, zei ik achteloos tegen mijn vrouw en mijn dochter. Toen ik mij weer bij hen voegde, zat er een paar knalblauwe hardloopschoenen in het mandje. De laatste in mijn maat. “Hardloopschoenen UIT DE SUPERMARKT?!” Ja lieve lezer, ik moest zelf ook even bekomen van de schrik. “Ga desnoods in je blote kont lopen, maar zorg dat je in ieder geval een paar goede schoenen aan hebt!”, roep ik tegen iedereen die het maar wil horen. En nu lag er een paar ‘hardloopschoenen’ op de band tussen de boodschappen voor een prijs waar ik normaal nog geen paar X-socks voor koop. Maar met in het achterhoofd dat ik hier in Portugal toch geen lange afstanden loop en dan vooral over onverharde wegen, dacht ik dat het wel moest kunnen. Ik had hier bij familie nog een oude zwarte zwemshort liggen. En vlak voor vertrek had ik op de Zwarte Markt nog een haltertop gescoord (3 voor een tientje). Dus ik kon gaan!

En hoe loopt dat dan? Hardloopschoenen uit de supermarkt. Nou, eigenlijk net als mijn vertrouwde Asics. Maar dan nádat ik er een jaar lang door weer en wind met mijn 98 kilo op heb lopen stampen. Geen enkele demping en geen zacht voetenbedje. Niet echt een aanrader dus. En ik vermoed dat ze na een aantal rondjes uit elkaar vallen. En het lijkt ook alsof de veters in de linker schoen langer zijn dan die in de rechter. Vooralsnog ben ik er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Nadien voelde ik alleen mijn Achillespezen een beetje. Maar dat zal ongetwijfeld ook te maken hebben met mijn wekenlange spijbel- en uitstelgedrag. Qua hardlopen. En dat katoenen shirtje van de Zwarte Markt kon ik uitwringen.

Vanaf nu maar weer stevig aan de bak. En volgend jaar toch maar weer good old GT-2000 in de koffer. Of eigenlijk liever meteen bij thuiskomst. Dan zitten ze er maar vast in. No excuse!

En die hardloopschoenen uit de supermarkt blijven achter in Portugal. Samen met die oude zwembroek en dat shirtje van de Zwarte Markt. Just in case.

Niet zo slim?

Tegen iedereen die het maar wil horen roep ik altijd dat je hardloopschoen moet kopen in een hardloopwinkel of een goede sportzaak; met deskundig personeel, die kritisch kijken of de beoogde schoenen wel voldoende ondersteuning bieden, of je de goede maat hebt, etc. Wat je in ieder geval niet moet doen is klakkeloos schoenen kopen via internet. En wat heb ik nu zelf gedaan? Juist ja…

Na 3 paar schoenen braaf in de winkel te hebben gekocht, heb ik twee weken geleden een paar schoenen via internet besteld. Van een merk en type dat ik nog nooit droeg. “Da’s niet zo slim.”, hoor ik menig lezer al denken. En misschien krijgt die lezer nog gelijk ook. Tot nu toe was het altijd Asics voor mij, maar sinds vorige week staan er ook een paar Nike’s in huis. Waarom? Tja. Vanuit de gedachte dat het goed is een tweede paar schoenen te hebben, zodat ik af kan wisselen. En als we het dan toch over afwisseling hebben, dan misschien ook maar eens een ander merk proberen?

Helemaal onvoorbereid ben ik natuurlijk niet tewerk gegaan. Ik weet wat voor voettype ik heb, hoe ik land en afwikkel, hoe lang en breed mijn voeten zijn en dat een centimeter speling in de lengte ook wel handig is. En ik heb uiteraard de reviews gelezen. Maar ja, proeflopen en omruilen als ze tóch niet goed blijken te zijn -een service die veel winkels wel bieden- kan natuurlijk niet. Maar OK, Just do it! Uiteindelijk is de keuze gevallen op deze LunarGlide 6’s. Van Nike dus. En dan ook meteen maar in een lekker kleurtje. Mochten ze nou écht niet bevallen, dan kan ik ze in ieder geval nog in de zomer als dagelijkse schoenen aantrekken en heb ik dus in het ergste geval een paar hele dure sneakers aangeschaft waar ik ook volgend jaar nog mee vooruit kan. Om mij er aan te herinneren dat ik dit nooit meer moet doen.

Nike LunarGlide 6
Nike LunarGlide 6

Vorige week kon ik ze afhalen bij het afhaalpunt. Voor de zekerheid toch maar twee maten besteld en dat was maar goed ook. Afgaande op de diverse maattabellen die op internet te vinden zijn, had ik mijzelf ingeschat op een 12,5. Dat bleek echter toch net even te krap. De eveneens bestelde 13’s bleken uiteindelijk de goede maat.

Eerste indruk: Lekker kleurtje! Dat vonden mijn vrouw (“Gaaf!”) en dochter (“Stoer pap!”) ook, dus die is vast binnen. Maar daar ging het natuurlijk niet om. Ze zijn in ieder geval lichter dan mijn Asics; 313 gram tegen 419 gram, volgens onze keukenweegschaal. En in tegenstelling tot de Asics, waar in de bovenkant wat elementen van een soort van glad kunststof zijn verwerkt, zijn de Nike’s van boven helemaal van stof. Daardoor voelen ze wat minder stevig. Wat meer als een sok zeg maar. Maar daardoor sluiten ze wel weer mooi aan rond mijn voet. De hielkap voelt lekker stevig, maar is in tegenstelling tot de Asics niet massief. Achter de hak zit stof. De stabiliteit moet dus blijkbaar komen van een soort beugel die achter mijn hiel langs loopt. Ben benieuwd hoe dat in de praktijk uitpakt. En dan de zool. Leuk kleurenspel, maar daar koop je natuurlijk niets voor. Totaal andere zool dan de Asics, maar hij voelt goed aan: er zit voldoende flexibiliteit in zonder dat het slap aanvoelt.

IMG_0354
De zool

Al met al een totaal andere schoen dan ik gewend ben. Benieuwd hoe dat gaat lopen. Misschien ben ik aangenaam verrast, misschien heb ik spijt van mijn onbezonnen actie en is hoongelach mijn deel. Het zij zo. “Van proberen kun je leren.” zei de kleuterjuf van mijn dochter altijd. Ik zal mijn ervaringen in ieder geval delen. Dan leert een ander er wellicht ook nog wat van. Wordt vervolgd.