Tagarchief: TomTom

Oude liefde

Een vaatwasser, een laptop, een mobiele telefoon, een printer. Zomaar wat apparaten in ons huis die er in de afgelopen jaren eerder de brui aan gaven dan je zou mogen verwachten. Alle beloftes ten spijt; veel dingen zijn nu eenmaal niet gemaakt om er lang plezier van te hebben. Bij de fabrikant, de importeur en de winkelier moet de schoorsteen tenslotte ook roken. Nee, dan vroeger. De pannen die mijn ouders aanschaften in 1968 staan hier, nadat wij ze helaas veel te voeg erfden, nog bijna dagelijks op het vuur.

Uitzonderingen bevestigen echter ook hier de regel. Toen ik vandaag mijn rondje liep, wierp ik zoals gebruikelijk regelmatig een blik op mijn horloge; een TomTom Runner van de eerste generatie. Ik gaf hem mijzelf cadeau met Kerst 2013. Toen ik in februari 2012 mijn eerste hardlooppassen zette, ging dat nog met de telefoon in de hand op de timer-stand. Twee minuten hardlopen en 1 minuut wandelen. Keer 10. Daarna ontdekte ik de runner-apps, maar eind 2013 was ik klaar met die telefoon aan mijn arm en was het tijd voor een echt hardloophorloge. Uiteindelijk viel de keuze dus op de TomTom Runner. Destijds een nieuwkomer op de hardloopmarkt en met de karakteristieke scrollknop op het bandje nét even anders dan de rest. Maar iets in mij zei dat het wel goed zat, tussen de Runner en mij.

En dat is gebleken. Vele lunch- en zondagmiddagloopjes, Damlopen, de Zevenheuvelenloop, de Marathon van Rotterdam, een rondje Texel of Toolenburgerplas, in de brandende Portugese zon, in de sneeuw of in de stromende regen; de Runner zit altijd om mijn pols, doet wat’ie moet doen en geeft geen krimp.

Natuurlijk heb ik wel eens verlekkerd gekeken naar het zoveelste mooie nieuwe fancy horloge met nóg meer mogelijkheden en kleurenscherm, maar waarom zou ik eigenlijk? De Runner voorziet mij van alle gegevens waar ik behoefte aan heb.

En het voelt ook een beetje als verraad om mijn trouwe Runner in te ruilen voor een jonger exemplaar. Die ziet er dan misschien wel strakker uit, maar dat is allemaal maar uiterlijke schijn. Uiteindelijk gaat het toch om de binnenkant. En al die mooie jaren samen, die gooi je niet zomaar weg.

En dus ligt de Runner, terwijl ik dit blog schrijf, weer in zijn docking station aan de laptop; synchroniseren en opladen voor de volgende keer. Ik hoop dat onze relatie nog lang stand houdt. Ooit zal het er toch van komen en zal ik een nieuw horloge aan moeten schaffen. Verdienen die fabrikant, die importeur en die winkelier ook weer eens wat. En is er bij hen ook weer geld om iets nieuws aan te schaffen. Een nieuwe vaatwasser, laptop, mobiele telefoon of printer bijvoorbeeld.

Dat krijg je ervan als je spijbelt

Het was me het zomertje wel. Of eigenlijk niet. Qua hardlopen. Na de Marathon van Rotterdam riep ik nog vol enthousiasme en overtuiging tegen iedereen die het maar wilde horen dat ik de vorm vast wilde houden. En dat ging ook heel goed. De eerste weken. Op de donderdag na DE zondag liep ik alweer mijn vertrouwde 8 km. lunch-rondje met mijn collega’s. In april en mei nog een paar twintigers en daarna werd het stil. Heel stil. In juli zelfs een periode van drie weken niet lopen. De fut was eruit; ik was even helemaal klaar met dat ge-ren. Kwam het door de drukte op het werk, de warmte of wellicht een verlate after-marathon-dip? Heb ik de impact van de marathon onderschat? Van alles wat denk ik.

Maar het hardlopersbloed kruipt waar het niet gaan kan. Dus de draad maar weer opgepakt. Enigszins onwennig ging ik op een zondag in augustus de deur uit voor mijn vertrouwde 10 km. rondje Toolenburgerplas. Die had ik eigenlijk het weekend daarvoor al willen doen, maar door uitstelgedrag was het er niet van gekomen. Ik zag er gewoon tegenop.

Het ging uiteindelijk re-de-lijk. In ieder geval redelijker dan anderhalve week later. Tijdens mijn lunchloopje stortte ik helemaal in. Ik moest zelfs een stukje wandelen. Tja, dat heb je ervan als je als enigszins ingekakte loper per se mee wilt met twee veel snellere collega’s, waarvan er eentje ook nog eens in training is voor Berlijn. Dat blijft niet onbestraft.

En dit weekend weer de deur uit voor een rondje Haarlemmermeer. Eerst de Boseilanden, waar ik even wilde checken hoe ver het stond met het nieuwe viaduct dat twee gedeelten van het recreatiegebied met elkaar gaat verbinden en vervolgens via de Toolenburgerplas weer terug naar huis. Een fijn rondje van zo’n 14 kilometer. Onderweg heerlijk genoten van o.a. de zwanenfamilie die sinds de lente aan deze kant van het dorp rondtrekt. Pa en ma Zwaan wisten maar liefst acht jongen groot te brengen. Inmiddels zijn ze bijna volwassen. Prachtig om te zien hoe de ouders hun pubers nog steeds tegen de boze buitenwereld verdedigen door zich elk aan één kant van de kinderschare op te stellen; de kinderen veilig tussen hen in. In de Boseilanden blijkt er met de komst van het nieuwe viaduct het nodige veranderd. Paden zijn geasfalteerd en omgelegd. Het wordt een toffe loopplek, waar het overigens ook fijn wandelen, fietsen, spelen en paardrijden is.

Tijdens een plas- en drinkpauze hoor ik ineens een piepje uit mijn horloge komen. Ik loop voor het eerst sinds lange tijd weer met mijn hartslagmeterband en TomTom blijkt in de tussenliggende tijd wat nieuwe features te hebben toegevoegd. Ik kijk op het display en zie ‘Slecht herstel’ staan. En bedankt. Zelf heb ik op dat moment meer behoefte aan een Evy Gruyaert-achtige kreet als “Ik ben fier op u!” of “Ge zijt goe bezig!”. Maar nee hoor! TomTom is onverbiddelijk en probeert het leed nog wel wat te verzachten door er een ongetwijfeld grappig bedoelde, doch droevig kijkende emoticon in hartjesvorm aan toe te voegen. Het kwaad is echter al geschied.

Ontgoocheld druip ik af naar huis. Dat krijg je ervan als je spijbelt. Eigen schuld, dikke bult. Nog vier weken tot de Damloop.